Fotograferen vanuit je hart - hoe doe je dat?

Fotograferen doen we met de camera, maar hoe fotograferen we vanuit ons hart?

Fotograferen begint met kijken en zien. Da's best logisch. Toch...?
We zien iets en dan voelen we inspiratie om creatief expressie te geven met de camera.

Maar als we fotograferen vanuit ons hart, hoe dan we dat dan precies?

Hoe fotograferen we vanuit ons hart?

Fotograferen begint met kijken en zien. En fotografische expressie wordt gedreven door nieuwsgierigheid, verbinding, passie en hartstocht.

Maar laten we beginnen bij het begin: kijken en zien.
Zodra we onze ogen openen is het afwisselend kijken en zien wat we doen. 

  • Kijken is de functie van onze ogen. Dit is te vergelijken met hoe onze ogen werken als een lens; een lens registreert alles wat in beeld is, of we nu uitzoomen of inzoomen. En dan stellen we scherp.
  • Zien is een andere activiteit; zien gebeurt.

In Miksang duiden we dit proces van kijken en zien als 'visuele waarneming'. 

Visuele waarneming is zowel geleidelijk proces van begrijpen hoe we kijken en zien, als dat een proces van eerste contact die heel direct ontstaat. Een visuele waarneming begint altijd met een impuls, een resonantie, een onverwachte geraaktheid. En ieder van ons ervaart dit op geheel unieke persoonlijke wijze.

Dan kunnen we bewust verder kijken en voelen wat we uit wat we gezien hebben.

We vullen niet in wat het is of wat het kan zijn, we trekken geen conclusies over wat we zien en over onszelf, we gaan niet in op associaties die omhoog kunnen komen en we denken niet na over een mooie foto die we er van kunnen maken.

We nemen de tijd voor onze visuele waarneming. Mindful, met aandacht, en met toegepast denken. Om onszelf te ondersteunen zodat we het helemaal zien, en ons helemaal kunnen verbinden.

De camera is in deze fase nog helemaal niet in beeld!

Zien vanuit ons hart

Is eerst begrijpen wat ons raakt en hoe we worden geraakt. Door iets uit onze visuele omgeving.

Welbeschouwd ervaren we de hele dag door zintuigelijk ervaringen. Dat we dit zo niet ervaren heeft te maken met dat we zo goed zijn geworden in het doorgaand denken. 

Wetenschappelijk is de interesse hierover erg groot. En wordt veel onderzoek en semi-onderzoek gedaan naar hoe we waarnemen en hoe we ervaren en wat het bereik is van onze communicatie. De populaire termen zijn prikkels en prikkelverwerking. Op dit moment is het 'bewezen' dat we zo'n 10.000 tot 4 miljoen prikkels per dag ervaren in onze hersenen. En dit kan alweer veranderd zijn als je dit leest.

Hier heb ik het specifiek over kijken en zien en het ervaren van onze zintuigelijke ervaring. 

Direct en indirect ervaren

Al onze zintuigen zijn als een poort naar de mogelijkheid van verbinding in het hier en nu. 

Dit is de directe ervaring.

Als we gaan denken over wat we zien dan belanden we in de indirecte ervaring. We voelen niet wat we ervaren, we ervaren weinig verbinding want we denken er over. Wat een hele andersoortige activiteit is. We ervaren denken en laten de zintuigelijke ervaring los.

Dit is de indirecte ervaring.

We ervaren de hele dag door de directe ervaringen van zintuiglijke ervaringen. Maar niet alles raakt ons.  Wat ons raakt, dat komt onverwacht, als een schokje, als een resonantie, als poëzie.

Onze open als een poort naar ons hart

Hier zijn onze ogen zijn als een poort rechtstreeks naar ons hart.

We zien iets onverwachts, uit het niets, plotseling, en altijd als een fysiek schokje. Wat we geraakt zien voelen we altijd eerst.

Dan kijken we verder om te begrijpen wat we in een fractie van een seconde al helemaal gezien hebben.

Het is een proces van laten gebeuren hoe en wanneer een directe zintuigelijke waarnemingen binnen komt en we dit opmerken. En dan ontstaat onze echte interesse en nieuwsgierigheid...

We kunnen ons verder verbinden met wat er plaatsvindt doordat we dieper kijken. We kijken dieper naar het onderwerp van waarneming als in onszelf. Dit is een levendige ervaring waarin de hele smaak en textuur en diepte van onze visuele ervaring ervaren; we belanden in volledige communicatie. Van het kijken en zien, en verder kijken en helemaal zien. 

We voelen onze ervaring wat we écht zien. We begrijpen wat we al gevoeld hebben wat ons hart direct, levendig en vreugdevol gezien heeft. 

Fotograferen vanuit ons hart

Als we begrijpen wat we al helemaal gezien hebben, als we onze ervaring van geraakt zien helemaal begrijpen, dan pakken we nu onze camera erbij!

Fotograferen lijkt te gaan over hoe je met een camera fotografeert. Er wordt ook heel veel aandacht geschonken aan fototechnische apparatuur om ons de beste camera's en de beste lenzen aan te bieden met de nieuwste functies. Camera's zijn nu ook een soort kleine computers geworden en smartphones zijn uitgerust met camerafuncties om mee te fotograferen, te filmen én te editen.

De camera is nu het hulpmiddel om onze ervaring van geraakt zien fotografische expresse te geven.

Daar nemen we wat tijd voor, en er zijn twee aspecten waar we de tijd voor nemen: 

  1. Dat wij willen fotograferen
  2. De camera waarmee we fotograferen
"De camera is voor ons een hulpmiddel, geen mooi mechanisch speelgoed. In de precieze werking van het mechanische object zit misschien een onbewuste gedragscompensatie voor de angsten en onzekerheden van de dagelijkse inspanningen. In ieder geval denken mensen veel te veel na over de technieken en veel te weinig over het zien".                                                                                                                                                                                                                                     Henri Cartier-Bresson | 'The Mind's Eye'

De verleiding

Nu we de camera opgepakt hebben kan het erg verleidelijk zijn om meteen een foto te willen maken. En dat we gaan denken over hoe we het zo mooi mogelijk kunnen fotograferen. In dit moment laten we het proces van waarneming los en denken we na over het eindresultaat, en komen we in de indirecte ervaring.. 

En de camera heeft haar eigen uitdagingen; de techniek, de snelheid van iets creatief kunnen vastleggen en de knop indrukken. In Miksang negeren we de techniek niet en ook laten we ons niet verleiden tot alle technische mogelijkheden die een camera biedt. 

We leren tegelijk en afwisselend onze camera kennen, net zoals we onszelf leren kennen. Zodat we niet te snel de knop indrukken of te vaak of helemaal niet of te weinig. Hierover meer in een volgende blog: over onze innerlijke obstakels om te vaak, te weinig, te snel of te langzaam fotograferen.

In de Miksang benadering houden we het fotograferen eenvoudig; we fotograferen onze directe ervaring van wat ons raakte. 

Zo fotograferen we vanuit ons hart. 

Over de schrijver
Mijn camera neem ik altijd mee, ook als ik naar de supermarkt om de hoek ga of naar de vuilcontainer. De ervaring van geraakt zien is en blijft een verrassend heerlijk iets wat me ook nog jong en jeugdig houdt, met een kinderlijke blik. Ik ben vaak in de keuken te vinden, gek op spinazie en boerenkool, en op mijn balkon tuinier ik verticaal. De zee en duinen zijn mijn achtertuin waar ik graag even induik ;-)
Reactie plaatsen
arrow_drop_up arrow_drop_down